تفنگت را زمین بگذار

 

که من بیزارم از دیدار این خونبار ناهنجار

 

تفنگ دست تو یعنی زبان آتش و آهن

 

من اما پیش این اهریمنیابزار بنیان کن

 

ندارم جز زبان دل ، دلی لبریز مهر تو ،

 

                                               تو ای با دوستی دشمن !

 

 

زبان آتش و آهن

 

زبان خشم و خونریزی ست

 

زبان قهر چنگیزی ست

 

 

بیا ، بنشین ، بگو ،بشنو سخن ـ شاید

 

                    فروغ آدمیت راه در قلب تو بگشاید

 

برادر گر که می خوانی مرا ، بنشین برادروار

 

تفنگت را زمین بگذار،

 

تفنگت را زمین بگذار تا از جسم تو

 

                          این دیو انسان کش برون آید.

 

 

تو از آیین انسانی چه می دانی ؟

 

اگر جان را  خدا داده ست

 

چرا باید تو بستانی ؟

 

چرا باید که با یک لحظه ، غفلت ، این برادر را

 

                                     به خاک و خون بغلطانی ؟

 

گرفتم در همه احوال حق گویی و حق جویی

 

                                     ... و حق با توست ،

 

ولی حق را ـ برادر جان ـ به زور این زبان نافهم آتشبار

 

                                    نباید جست !

 

 

... اگر این بار شد  وجدان خواب آلوده ات بیدار

 

                                              تفنگت را زمین بگذار . . . !!

+ مهرآسا سلطان رحمتی - ۱:٢٦ ‎ق.ظ - سه‌شنبه ۱٠ شهریور ۱۳۸۸
 
Designed by http://template.persianblog.ir/